RECENSIE IFTF

VRG toont de prijs van principes in The Winslow Boy

Met The Winslow Boy brengt VRG een productie die op papier misschien ouderwets lijkt, maar op scène verrassend scherp blijft. Het stuk volgt de familie Winslow nadat de jonge Ronnie van de kadettenschool wordt gestuurd op verdenking van diefstal.

Gepubliceerd
Leestijd: 3 min

Veto op het IFTf

Van 26 maart tot 19 mei 2025 loopt het jaarlijkse Interfacultair Theaterfestival (IFTf). Het festival is een overkoep­elend initiatief voor en door studenten die aan kringtoneel doen. Veto is er zoals steeds bij en recenseert alle voorstellingen. Benieuwd naar de andere voorstel­lingen? Het verslag daarvan lees je hier.

Wat begint als een familiemoment, groeit al snel uit tot een principiële strijd die niet alleen het gezin, maar ook de Britse samenleving op haar grondvesten doet daveren. VRG bracht met The Winslow Boy een toneelstuk over het gerecht, wat een verrassing. Toch sl het erin om verder dan dat te gaan. Zal David Goliath kunnen verslaan? 

De hoge productiekwaliteit valt meteen op. Waar studententheater het vaak met beperkte middelen moet stellen, pakt VRG uit met een erg verzorgde en doordachte vormgeving. De kostuums van Huis Baeyens brengen het publiek moeiteloos meer dan honderd jaar terug in de tijd, en ook in de kleinere rollen is er aandacht voor detail. 

Het decor en het slimme lichtgebruik versterken dat gevoel: het parlement en de woonkamer krijgen elk hun eigen belichting, waardoor de productie visueel sterk overeind blijft. Ook de achtergrondmuziek, met onder meer een luchtige Lindy Hop-sfeer, voegt net genoeg kleur toe zonder de ernst van het verhaal te ondermijnen.

In de cast waren er meerdere sterke vertolkingen.

In de cast waren er meerdere sterke vertolkingen. Gilles Verheyden als Arthur Winslow draagt het stuk met veel overtuiging: hij laat de taaie, bijna gereserveerde vader zien, maar ook een trots die het publiek kan raken. Zijn veroudering doorheen het verhaal is verbazingwekkend geloofwaardig voor een jonge student. 

Publieksfavoriet

Charlotte Bontinck zet Kate neer als een sterke, geloofwaardige en vooral principiële feminist neer. Samen met haar vader gaan ze de strijd aan, wat de kosten ook mogen zijn. Ook Mary Dellot als First Lord maakt indruk met een uitstekende uitspraak en een beheerste présence.

Ella Dhondt en Fien Saenen zorgen voor luchtigheid als de twee parlementsleden, die met hun timing de ernst van de rechtszaak af en toe doorprikken. Margot Frère steelt op haar beurt geregeld de scène als Desmond Curry: zielig, grappig en heerlijk ongemakkelijk tegelijk. Haar mimiek en spel maken haar zonder twijfel tot een publieksfavoriet. 

De regie en assistentie van Lukas Beirinckx en Mary Dellot hielden het geheel mooi samen.

Barbara Hens geeft Diana Winslow een jeugdig, herkenbaar puberaal karakter, terwijl Liene Jennes als Grace Winslow de moederlijke bezorgdheid van het gezin mooi invult. Margo Jans brengt als Violet een charmante, enthousiaste naïviteit, en ook Sjoukje Reijnen als Miss Barnes en Victor Vandecasteele als John Watherstone vullen hun rollen overtuigend in.

Regie en assistentie van Lukas Beirinckx en Mary Dellot houden het geheel mooi samen. De Nederlandstalige herwerking door Lukas Beirinckx en Justine Timmermans voelt vloeiend en elegant aan, alsof het stuk van meet af aan in het Nederlands geschreven was. 

Brandend actueel

Opvallend is hoe actueel dat morele gevecht nog steeds aanvoelt. Waar het oorspronkelijk stuk in 1946 vaak gelezen werd als een aanval op staatsbureaucratie, lijkt het vandaag eerder een sneer naar de relatie tussen burger en de overheid. Die actualiteit sijpelt subtiel door in de voorstelling. 

Wanneer Arthur vraagt wat hij tegen de wachtende journalisten moet zeggen, antwoordt advocaat Morton koel: "Ik denk niet dat het uitmaakt." Als aspirant-journalist in de zaal komt die repliek wel binnen. Het is bovendien niet de enige knipoog richting de pers: de theatrale journalist van The Daily Veto op scène lijkt meer geïnteresseerd in gordijnen dan in gerechtigheid. 

The Winslow Boy herinnert eraan dat rechtvaardigheid nooit vrijblijvend is, en dat principes altijd een prijs hebben.

Toch is er ook een aandachtspunt. De productie duurt lang, van 20.30 uur tot net na 23.00 uur, met slechts een korte pauze. Vooral de scènes in het parlement mochten wat compacter. Die juridische passages sleepten af en toe iets te lang aan. Voor een studentenpubliek had een strakkere inkorting de impact nog groter kunnen maken.

Maar dat neemt niet weg dat VRG hier een sterke, verzorgde en inhoudelijk relevante voorstelling neerzet. The Winslow Boy herinnert eraan dat rechtvaardigheid nooit vrijblijvend is, en dat principes altijd een prijs hebben. 

In tijden waarin debatten over rechten, plichten en publieke opinie nog altijd brandend actueel zijn, voelt dit stuk allesbehalve stoffig aan. VRG bewijst met deze opvoering dat klassiek theater niet alleen overeind blijft, maar nog altijd stevig kan snijden.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.

Powered by Labrador CMS