Epistemologie van een afscheid

je blaast een kaars uit. het is laat donker het is tijd de mensen zijn 

al gaan slapen. je trekt de dekens verder 

over je hoofd als een tent als een cocon je maakt een plaats 

waar je theoretisch gezien zou kunnen sterven
 

als je er zou blijven liggen. niemand zou je vinden. je hebt immers

geen reservesleutels weggegeven je telefoon staat uit gordijnen 

dicht. je denkt immers dat niemand je ziet als je 

               zelf ook niet kijkt. 

een paar woorden zwemmen nog in je hoofd

een paar woorden je vraagt je af of ze nog gesproken moeten. woorden 

die niets aangeven dan 

dat iemand voor de kat moet zorgen. dat iemand voor de kat elke dag schoon

water in moet schenken. door het open raam een straatgeluid 

een hand ontsnapt je lichaam gaat vanzelf omhoog er is nog iets 

af te maken. verbindingen als rafelige eindpunten het afscheid

in een mond gelegd. het afscheid als een veiligheid

die je aankijkt en zich zorgen maakt. een huls is hier niet tegen

bestand. je blijkt vezelig verknoopt met het ritme van de dagen 

alsof je nooit iets anders bent geweest 

Sanne Lolkema is student Humanistiek aan de Universiteit voor Humanistiek.