Simon en Camilo Donoso bewezen in Het Depot dat ze een groter podium nodig hebben

Terwijl het Nederlandstalige muziekgenre boomt en een steeds groter publiek bereikt, proberen twee jonge kerels een meer unieke invulling aan het genre te geven. Ze luisteren naar de namen Simon en Camilo Donoso, zweven tussen kleinkunst en indiepop in, en bieden zo een interessant alternatief voor 'populaire' Nederlandstalige muziek. Nu ze alle twee nieuw werk uit hebben, trekken ze deze winter samen op tour, met een stop in Leuven. 

Dat leverde een gezellige en intieme avond op in Het Depot, waar beide beloftevolle namen voor een zeer welwillend publiek demonstreerden dat er tussen Bazart en Metejoor heel wat kwaliteit verstopt zit. Beginnen deed Camilo Donoso, eindigen deed Simon. 'Wat ons samenbrengt is de gemeenschappelijke taal waarin we zingen, en dat we ons in dezelfde hoek van het muziek maken bevinden', vertelden ze ons vooraf in backstage al.

Onopgemerkte pareltjes

Donoso ken je misschien als frontman van de knotsgekke Kempense band WEBSTEK, maar tegenwoordig probeert hij het ook solo. Zo leverde hij voorbije herfst zijn debuut­plaat Music voor de jeugd af, een onop­gemerkt meesterwerkje, met pareltjes zoals Meester van het ruime sop, waar Donoso zijn set mee aftrapte. 

De Gentenaar werd slechts vergezeld door twee muzikanten: bassist Mika Ram (die trouwens ook naam begint te maken onder het alias Frans Kalf) en Mathijs Steels, die toffe dingen deed met een keyboard. Toch deed die relatieve eenvoudige bezetting Donoso's klank meer recht aan zijn muziek, aangezien zijn nummers vaak niet meer nodig hadden dan een eenvoudige melodie vergezeld van enkele subtiele synthklanken.

Wij snappen dan ook niet waarom diaman­ten zoals Land van de ster en Lieve Mercedes nog steeds niet opgepikt zijn door het 'brede' publiek. In Leuven werden ze alleszins al volop meegezongen. Camilo Donoso tapte echter nooit uit hetzelfde vaatje, en bleef verrassen doorheen zijn korte set. 

Zo mondde het zeer rustige Dagen zonder drank plots uit in het Engelstalige boring, dat van achter in de zaal werd meegezongen door (Mixmeister) Michelle in een door autotune vervormde stem. Een beetje raar, maar met een kwalitatieve onderbouw en steeds onvergetelijk. Zo kan je Camilo Donoso misschien nog het best beschrijven.

Vijfkoppige band

Simon – zijn achternaam Michilena laat hij in zijn artiestennaam tegenwoordig achter­wege – gold als de informele hoofdact en had een vijfkoppige band mee die zijn songs telkens naar een veel hoger niveau tilden. In zijn nieuwe plaat Als het neerstort laat de Antwerpenaar zijn rappersachtergrond uit zijn tijd met het hiphopcollectief Roedel steeds meer weg, en gaat hij meer aan het zingen. 

In het prachtige Onderweg lukte dat wonder­wel, dat al vroeg in de set zat. Hij werd natuurlijk wel geholpen door de fijne verschijning van Sarah Green (ex-Portland) die plots het podium ophuppelde. Al vinden we Simon nog steeds op zijn best wanneer hij rap afwisselt met zang, zoals in de energieke titeltrack Als het neerstort. 

Ook Zonde van uw tijd was op die manier een hoogtepunt, een dat ook duchtig werd meegezongen door het ondertussen stevig aangedikte publiek. Bij Hart van steen werden de heupen bij het publiek ook stevig losgeschud. Simon glimlachte tevreden. 

En dan kwam Parklaan nog, zo'n nummer dat live altijd dat tikkeltje harder binnen­komt, met dank aan de finishing touches van toetsenist Samuel Cooremans. De Neder­lands­talige avond in Het Depot maakte het volgende duidelijk: deze twee heren verdienen best wel een groter podium.

Gezien op 3 februari in Het Depot. Simon en Camilo gaven vooraf aan hun concert een exclusief dubbelinterview aan Veto. Lees het binnenkort op veto.be. 

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.