Thiasos blaast nieuw leven in de Oudheid met Lacrimosa Mater

Thiasos nam het publiek mee naar de tijd van de Trojaanse oorlog. Hoewel deze oorlog al talloze keren werd beschreven vanuit het standpunt van de strijdende helden, verlegde deze voorstelling de blik naar de vrouwen die achterbleven.

Het stuk, met script en regie door Delphine Rooms, vertelde het verhaal van Klytaim­nestra (Elena-Mari Dorna), de vrouw van Koning Agamemnon (Wouter Bogaerts). De koning besliste zijn dochter, Iphigeneia (Lore Allaert), te offeren aan de goden in ruil voor gunstige wind die zijn schepen naar Troje zouden brengen. Toen Agamemnon tien jaar later de Trojaanse Oorlog won, keerde hij huiswaarts, waar een confrontatie met Klytaimnestra op hem wachtte…

Immersieve beleving

Vanaf het moment dat je de Zwartzuster­kapel betrad, werd je omgeven door een mystieke ambiance. Die kapel was bekleed met zwarte doeken, een imposante balustrade op de bovenverdieping en beneden twee zware, houten deuren. Van deze unieke ruimte werd dan ook gretig gebruikgemaakt.

Ook wanneer Zeus, Apollo en Artemis (respectievelijk Seppe Holemans, Jacky De Cock en Nina Gorlé) hun profetieën over de vervloekte familie kwamen uitspreken, moest het publiek opkijken naar deze hemelse verschijningen met fraaie maskers en witte gewaden.

De goden eisten dat Agamemnon zijn eigen dochter zou offeren als lam voor de Trojaanse oorlog. Dit verraad heeft Klytaimnestra, de moeder, in een zwart gat van onmetelijke rouw geduwd. Het is hier dat het prachtige acteerwerk van de hoofdrolspeelster, Elena-Mari Dorna, echt tot zijn recht kwam. Met een schreeuw die door merg en been ging, nam ze het publiek volledig mee in de pijn van een moeder die haar kind verloor.

Bloederige climax

Na een time jump van tien jaar kregen we het nieuws dat Agamemnon was teruggekeerd van zijn overwinning. Met een duidelijke verwachting dat hij met open armen ontvangen zou worden, stapte hij de kamer binnen. Het tegendeel werd bewezen: Klytaimnestra had namelijk gezworen om wraak te nemen voor de moord op haar dochter. 'Je maakt vlekken van bloed op het familietapijt dat ik geweven heb.' Het mondde uit in een confrontatie, die Agamemnon met zijn leven moest betalen.

Dit lokte dan weer een dramatische reactie op bij de twee andere kinderen, Elektra en Orestes (respectievelijk Lente Thijs en Ruben Gillis Demol), waren woedend over wat er met hun geliefde vader gebeurd was. Ze plotten dan ook om hun moeder te vermoorden. Hierna volgden in een snel tempo meerdere confrontaties, gekenmerkt door veel geschreeuw, wat de overdracht enigszins verzwakte.

Evenwichtige productie 

Het stuk zat boordevol emotionele monologen die het krachtige acteerwerk lieten uitblinken. Er werd bedachtzaam omgegaan met symboliek, zoals de Furiën, die ook zonder veel tekst een belangrijke rol speelden in het overbrengen van de beeldtaal. 

Er werd clever gebruikgemaakt van rode stoffen om het bloed te symboliseren dat de personages maar niet van hun handen gewassen kregen. De bode (Jelle Schelfthout) kwam occasioneel aan bod om wat meer duidelijkheid te scheppen bij het publiek, maar ook bij de personages zelf.

Naast het acteerwerk was ook het visuele aspect van deze voorstelling een absolute meerwaarde. De apotheose toonde een tableau vivant van Klytaimnestra als wenende heilige wachtend op haar dood, contrasterend met haar acties die allesbehalve heilig waren. Dit slottafereel zal voor velen in het publiek het absolute esthetische hoogtepunt zijn geweest.

Veel mensen laten zich afschrikken door Griekse tragedies, die nogal intimiderend kunnen overkomen. Thiasos ging hier uitstekend aan de slag om het tegendeel te bewijzen. Deze tragedie wil ons een inzicht geven in de pijn van moeders en de vrouwelijke slachtoffers in een oorlog gevoerd door mannen. Het voelt alsof ze een stem willen geven aan diegenen die niet gehoord worden.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.