'Wat in Dressed Like Boys zit, zat al lang in mij'

'Toen ik het nummer Stonewall Riots Forever schreef, was dat de eerste keer dat ik mijn queer-zijn omarmde.' We ontmoeten Jelle Denturck na de soundcheck van de show die hij die avond in Het Depot in Leuven zal spelen. 'Toen ben ik ook in de geschiedenis van de queer community gaan graven. Ik haalde daar steun uit, dus dat was een soort ankerpunt.'

Denturcks geest is er een van veel gedaanten. Hij mat zich in zijn artistieke leven de kostuums aan van filosoof, cabaretier en indierocker. Zijn nieuwe band Dressed Like Boys, waarmee hij onverbloemd de weg van de melodie kiest, is echter zijn meest persoonlijke project tot nu toe. 'Ik heb niet het gevoel dat ik als mens dag en nacht veranderd ben. Wat in Dressed Like Boys zit, zat al lang in mij.'

Met die band zit hij midden in een succesverhaal, maar toch blijft hij opvallend nuchter. 'Het is ook maar meetbaar succes. Je wordt constant gebrieft over de cijfertjes, maar je mag daar niet te hard op focussen. Anders begin je te schrijven in functie van succes, en dan stopt het interessant te zijn.'

Zijn ambitie ligt namelijk elders: artistieke groei. 'Ik wil blijven evolueren, zoals artiesten als David Bowie of Leonard Cohen dat deden. Nooit twee keer hetzelfde. Als je je geluk gaat ophangen aan de roem die je ervoor terugkrijgt, zit je in een straat zonder einde.'

Voel je je meer aanvaard na je eerste album met Dressed Like Boys?
Jelle Denturck: 'Soms wel, soms niet. Ik voel me enorm aanvaard als ik kijk naar wat deze plaat teweeg heeft gebracht. Hoe mijn naaste kring daarmee omgaat, en hoeveel publiek erop afkomt. Hoe warm en liefdevol de reacties zijn.'

'Maar als ik met mijn twee lieven op de rode loper van de MIA's sta en dan op Facebook kijk, voel ik die aanvaarding toch plots veel minder.' (lacht)

De beerput is ontzettend diep.
'Ik moet eerlijk zijn: als het specifiek daarover gaat… dat raakt mij echt niet. Dat glijdt van mij af als water van een eend. Ik leef in de heilige overtuiging je liefde niet in regeltjes moet gieten.' 

'Je kan niet zeggen: "Dit is liefde, en dat niet." Dat is bullshit. Als mensen dat wel doen, als mensen zeggen dat wat ik ervaar geen liefde is, kan ik alleen maar zeggen: "Jammer dat jij dat zo ziet, succes ermee." Ik voel me diep gelukkig als ik bij mijn geliefden ben, en ik zie niet in hoe dat voor iemand een probleem zou kunnen zijn.'

Zie je jezelf als activist?
'Ik probeer daar altijd heel rustig en minzaam in te blijven. Naar mijn gevoel kan militant activisme heel averechts werken. Ieder kiezeltje dat we kunnen verleggen in de rivier, zullen we zeker verleggen, maar ik wil mijn moment kiezen. Voor mij moet het om de muziek blijven gaan.'

'Vanuit de queer community zijn we er al op aangesproken dat andere mensen zich gerepresenteerd voelen: dat is heel nice. Ik ga het zelf niet wegsteken, ik ga me er niet schuldig over voelen of whatever. Schuldgevoel, dat is voor christenen.'

In eerdere interviews gaf je al aan dat je als beloftevol cabaretier in een diep dal bent beland. Ze noemden je de nieuwe Wim Helsen. Nu word je de nieuwe Elton John genoemd.
'Het succes heeft me echt verlamd toen, zodat ik op het podium stond met het gevoel "Shit, nu moet ik het waarmaken." Ik verkrampte helemaal. Ik hield te veel rekening met wat het publiek van mij wilde: achteraf bekeken de foute insteek.'

'Bij muziek is de druk veel minder, want daar hangt het er niet vanaf om de hoeveel minuten er een lach volgt in de zaal. Je hebt meer vrijheid om te zeggen: "Dit is wat ik doe. Is het je ding niet? Dan ga je weg." Muziek is een minder stressvolle omgeving.'

'Daarnaast ben ik ondertussen al een stukje ouder en ben ik gegroeid als muzikant. Dat is gradueel gegaan, en ik ben dankbaar dat ik die tijd daarvoor gekregen heb. Mijn geluk zit in het schrijven van muziek. De juiste noot op de juiste plaats vinden. Als je dat vindt, is dat zo'n genot, dat geeft zo veel voldoening.'

'Toch: sinds het laatste half jaar sinds de plaat uit is, staan alle camera's op mij gericht. Ik heb dat nog nooit in die mate meegemaakt. Van september tot nu is het eigenlijk niet gestopt. Ik snak naar rust, en het komt er gelukkig aan. Ik zit ook in de studio om mijn volgende album op te nemen, en dat kan gelukkig wat meer in de luwte.'

Een volgende plaat: je smeedt het ijzer wanneer het heet is.
'Voor de wereld komt het over alsof ik al heel snel met het volgende hoofdstuk ben begonnen, maar achter de schermen ben ik al twee jaar aan het schrijven. In mijn gevoel heb ik daar mijn tijd voor genomen.'

In het midden van ons gesprek komt gitarist Nathan Ysebaert bij ons staan. 'Jelle is een droomfrontman. Hij schrijft ongelooflijke nummers. Ik kom muzikaal van een totaal andere plek, en de stabiliteit die hij mij geeft is tof. Vroeger was ik al vervanger bij DIRK. We zijn in de eerste plaats samengekomen als vrienden.'

We begeven ons ondertussen verder naar de backstage, waar we de rest van de band tegen het lijf lopen terwijl Jelle een versnapering zoekt. De sfeer is opvallend hartelijk, en de pret kan niet op wanneer Nathan grapt dat hij zijn bijdrage van hierboven de avond ervoor heeft ingestudeerd.

De uitgelaten sfeer hier werkt aanstekelijk. Waar ligt de balans tussen hedonisme en verslaving?
Denturck: 'Dat is een flinterdunne grens: wanneer ben je afhankelijk? Dat is sowieso iets waar ik zelf goed moet op letten. Gelukkig geeft mijn lichaam snel de grens aan. En eerlijk: in vergelijking met mijn collega-muzikanten voel ik mij een koorknaapje.'

'Het geromantiseerde beeld van sex, drugs and rock 'n' roll zegt mij niets. We gaan als band graag eens dansen, en we drinken al graag eens een Orval of een Guinness. Drugs is geen geweldige factor in ons leven.'

'Ik kan enorm genieten van een eenvoudig leven. Op een perfecte dag sta ik op, lees ik een boek in de zon met mijn koffie, maak ik een wandeling en doe ik een terrasje met vrienden. Meer hoeft niet.'

Je gaf al aan dat het geld niet meteen binnenstroomt, ondanks je succes.
'Het is heel moeilijk om van muziek te leven in België. Het meetbare succes komt altijd eerst, en het financiële succes volgt pas later. Het is niet omdat je enkele MIA-nominaties hebt, dat ze meteen een miljoen euro op je rekening storten. Dat zou goed zijn, maar helaas!' (lacht)

'Ik leid het leven dat ik wil leiden. Dit is alles wat ik ooit gewild heb. Financieel is het geen zeker bestaan, dat is waar, maar als ik voor een financieel zeker bestaan zou kiezen zou ik mij dood vervelen. In een zeker bestaan zit vaak veel routine, en routine kan tegensteken.'

Het vuur van Wittgenstein.
'Absoluut. Wittgenstein zei dat het allerbelangrijkste in het leven voor hem een rijk innerlijk leven was. Het heerlijke daaraan is: dat kost geen geld.'

'Ik hou van Wittgenstein, ik vind hem een ongelooflijk denker. Het punt dat hij maakt, is dat de taal altijd tekort zal schieten. Het plakt een beeld op de werkelijkheid, en we mogen niet vergeten dat dat beeld de werkelijkheid niet is. In het boeddhisme wordt gezegd: 'Zeg tegen een kind de naam van een vogel, en het zal die vogel nooit nog zien.'

'Ook in de poëzie komt dat voor. Rilke bijvoorbeeld, zegt dat je als poëet moet schrijven over dingen alsof je de eerste mens bent die ze gezien heeft. De verse blik, die nog niet bezwaard is door alle overtuigingen die je doorheen het leven verzamelt. Ik vind dat een waardevolle gedachte.'

'De muziek die ik maak is nogal geënt op de sixties en seventies. Dat zijn reeds bewandelde paden, dus dan is het aan mij om daar een nieuwe draai in te vinden, om ernaast te gaan wandelen, om af te wijken, of om op de een of andere manier mijn eigen toevoeging te doen.'

Mis je het academische aspect van de filosofie?
'Het academische niet zozeer, want ik was een heel slechte student. Ik zat meer op café of in mijn bed dan in de les. Toch heeft het een zaadje geplant, en nu ben ik veel actiever bezig met filosofie dan toen ik het studeerde, ironisch genoeg. Alle grote filosofen zijn nooit afgestudeerd.' (lacht)

'Ik ben dankbaar voor filosofie omdat ik het de rest van mijn leven meedraag. Het is een manier om naar het leven te kijken, om de reflex te hebben dingen in vraag te stellen. En om de waarde erin te zien om vragen te stellen, eerder dan antwoorden te geven. Als je eender welk onderwerp blijft bevragen, komt het tot leven, en wordt het bijna een organisme op zichzelf.'

'Ik zit de laatste tijd nogal veel in het taoïsme: Lao Tse, Confucius, dat soort dingen. Een enorm boeiende kijk op het leven, het stopt niet met interessant te zijn.'

Je liefde voor poëzie uit zich in je muziek. Vroeger speelde je live een op-muziek-gezette versie van een gedicht.
'Stopping By Woods on a Snowy Evening van Robert Frost! De eerste keer dat ik dat gedicht las, kwam er spontaan een melodie in mijn hoofd. Ik zit met een vaag idee om voor een volledige plaat enkel bestaande poëzie op muziek te zetten. Specifiek: The Ballad of Reading Jail van Oscar Wilde. Dat is een gedicht van vijftig pagina's lang, een prachtig gedicht. Als ik het lees, hoor ik de muziek in mijn hoofd.'

Het is bekend dat er bij jou constant melodieën opborrelen. Hoe scheid je het kaf van het koren?
'Op een manier is dat heel organisch. Ik weet niet vanwaar dat komt, maar plots is het daar. Muziek schrijven voelt voor mij niet als schrijven, maar als gadeslaan. Als ik die melodie laat afspelen in mijn hoofd, is het alsof ik een plaat opzet die nog niet geschreven is. We zien wel waar de melodie heengaat: meestal gaat die 999 keer de verkeerde kant op, en plots valt iedere noot juist.'

'Ik moet het gevoel hebben dat ikzelf die song niet heb geschreven, maar dat die song zichzelf heeft geschreven. Dat vind ik belangrijk. Ik handel volgens het taoïstische 'wu wei'-principe: je mag dingen doen, maar niet forceren. Ik mag de melodie niet naar een kant uitduwen, want dan klinkt het ook alsof die geschreven is. Voor mij is het belangrijk dat een melodie klinkt alsof ze altijd heeft bestaan.'

Wat heeft niemand jou ooit gevraagd?
'Mijn favoriete Nintendo-spel. Zelda, Breath of the Wild! Ik kan niet stoppen met dat te spelen. Ik heb dat spel vier of zes jaar geleden gekocht, en ik speel het nog steeds. Ik heb het nog maar twee keer uitgespeeld… Elke keer als ik opnieuw begin, laat ik de story links liggen. Laat mij gewoon verkennen!'

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.