Het is tijd om onze ogen te openen: de geschiedenis is aan het rijmen

Als jongere, als lezer, als iemand met een grote interesse in politiek en geschiedenis, maar vooral als mens schrijf ik dit met een bang hart. Elke dag kijk, lees en hoor ik het nieuws. Niet omdat ik het graag doe, maar omdat wegkijken geen optie meer is. De angst wordt groter met de dag. Omdat wat ik zie, te bekend aanvoelt.

Wat er vandaag gebeurt in de Verenigde Staten met ICE voelt onmenselijk. Niet overdreven. Niet symbolisch. Onmenselijk. En wat misschien nog het meest beangstigend is aan de hele situatie, is niet alleen dát het plaatsvindt, maar hoe muisstil het blijft in Europa. Niemand spreekt. Niemand durft de vergelijking te maken die we allemaal zien en voelen. De aandacht gaat naar Groenland, economie en strategische belangen. Terwijl het onrecht voortgaat, alsof ICE pas nieuwswaardig is wanneer er doden vallen. Dat klopt niet.

Bewuste chaos

Het voelt alsof chaos bewust wordt opgezocht, alsof onrust een strategie is. En dat zou toch alle alarmbellen moeten doen rinkelen? Chaos creëert angst. Angst creëert volgzaamheid, en macht groeit in stilte. We móéten die alarmbellen horen.

Zoals het zo vaak in Instagramvideo’s passeert: 'History doesn’t repeat itself, but it rhymes.' Die echo klinkt vandaag bij ons, de jongeren, extra luid. Zeker wanneer ik het dagboek van Anne Frank opensla en woorden lees die decennia oud zijn, maar akelig actueel aanvoelen. Alsof haar dagboek niet alleen een herinnering is, maar ook een waarschuwing die we liever nu nog even negeren.

'Buiten is het verschrikkelijk. Dag en nacht worden die arme mensen weggesleept, met niets anders bij zich dan een rugzak en wat geld. Deze bezittingen worden hun onderweg ook nog ontnomen. De gezinnen worden uit elkaar gerukt, gesplitst in mannen, vrouwen en kinderen. Kinderen, die van school naar huis komen, vinden hun ouders niet meer. Vrouwen, die boodschappen doen, vinden bij hun thuiskomst hun huis verzegeld, hun familie verdwenen.'

— Het Achterhuis, Anne Frank (13 januari 1943)

Het spijt me om het te zeggen, maar we hebben geen tijd meer om dat te negeren. En net daarom weegt dat zo zwaar op jongeren. Want wij voelen het. Wij zien het. En toch hebben we het gevoel dat niemand durft te spreken. Tot wanneer? Tot het te laat is? Gaan we, zoals met Gaza, opnieuw zo lang wachten? Gaan we het excuus gebruiken dat in de geschiedenis al zo vaak is gebruikt? 'We wisten het niet'?

Open je mond

De opvangcentra waarin ICE-gedetineerden worden vastgehouden raken vol. We kunnen ons allemaal voorstellen wat daarna komt. We kennen de geschiedenis.

Ik verwacht niet dat elke politicus meteen een standpunt inneemt. Maar ik hoop wél dat ze spreken. Dat ze dat benoemen. Dat ze debatten openen. Dat ze mensen wakker schudden. Want stilte is nooit neutraal geweest. Stilte kiest altijd een kant.

Voor veel jongeren voelt dit moment als machteloos toekijken naar een trein die op volle snelheid rijdt, terwijl iedereen doet alsof alles nog recht ligt, dat de bestemming onbekend is. Wij weten waar de trein naartoe gaat. Weten jullie dat? Of willen we dat niet weten?

We hebben dit verhaal al eens gelezen. En gevoeld. We zijn allemaal kinderen en kleinkinderen van slachtoffers van beide Wereldoorlogen. De vraag is alleen: durven we onze mond deze keer op tijd open te doen?

Yasmine Floré is student Wiskunde.