Pas als je België verlaat, word je een echte Belg

'Give me a five minute pitch of Belgium', vroeg een van mijn kotgenoten op een avond. Ik zit sinds kort op Erasmusuitwisseling in Oslo. En net zoals zovele andere internationals, gaf mijn Duitse kotgenote toe dat ze België nog nooit had bezocht. Ik reageerde nogal verrast. Even later schoot ik in het defensief en was ik plots een geïmproviseerd pleidooi voor België aan het houden. Passioneel, zelfs. 

Ik begon te vertellen waarom ze zeker ons landje eens zouden moeten bezoeken. België heeft niet alleen prachtige oude steden zoals Brussel, Antwerpen, Gent. Oh ja, en Leuven natuurlijk. Maar ook prachtige natuur – voor zover ze niet afbrandt. Wereldberoemde festivals zoals Rock Werchter en Pukkelpop, zeker tijdens zo’n midnight summer.

Mijn vijf minuten waren ondertussen al lang op. Wat België pas echt kenmerkt is haar diversiteit, vertelde ik verder. Op ongeveer alle vlakken. Vier verschillende landsdelen met elk een heel eigen cultuur. Het dicht­bevolkt lapje grond dat Vlaanderen is, versus het veel rustigere Wallonië. Nederlands, Frans, Duits en nog zoveel meer talen die in België kriskras door elkaar worden gesproken. 

Daarnaast is België natuurlijk het land van het absurdisme. Niet alleen Ceci n’est pas un pipe, maar ook de thuisbasis van het iconische Instagramaccount Ugly Belgian Houses en met een eerste minister die weigert 'lang leve België' te zeggen. Terwijl ik mijn pleidooi voor België hield, kwam er plots een emotie boven die best ongemakkelijk is voor een Belg: trots. 

We zien onszelf vaak als het land van de middenmoot, zonder duidelijke nationale identiteit en achteroplopend op tal van maatschappelijke kwesties. Een land dat vastzit aan enkele zielloze stereotiepen. Ik lach steeds ongemakkelijk wanneer iemand afkomt met 'Oh Belgium? I love chocolate' of reageert met 'But you’re from Belgium?' wanneer ik als povere bierdrinker een pint afwijs voor een Somersby. Wafels ken ik enkel van het begrip 'wafelijzerpolitiek'. 

Maar steeds vaker tijdens mijn vijfmaan­delijks verblijf in Noorwegen duikt er een lichte trots in mij op wanneer ik vertel vanwaar ik kom na de tigste 'So where are you from?' We zijn niet het meest rechtlijnige land, dat klopt. Maar na een omweg komen we altijd wel op een oplossing, of eerder een compromis.

En ik koester het naïeve geloof dat our best days are yet to come. Maar bovenal: het is gewoonweg zeer leuk om België uit de doeken te doen voor buitenstaanders. Dat is het voordeel van in een uniek land te leven. 

Het chauvinisme had ik nu helemaal omarmd. 'So Belgium is pretty great', besloot ik mijn pleidooi die avond. Maar natuurlijk betekent het nog veel meer wanneer ik dit te horen krijg: 'Oh KU Leuven? That’s like a pretty good university, right?' Oh, ja. Knipoog. 

Elias Fret is masterstudent Politieke Wetenschappen op Erasmusuitwisseling in Oslo. 

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.