'Het is niet omdat Pommelien Thijs het goed doet, dat festivals meer Nederlandstalige acts zullen boeken'

Er hangt een broeierig sfeertje in de backstage van Het Depot. Wanneer we binnenwandelen, staat Simon ons op het einde van de gang op te wachten. Hij neemt ons enthousiast mee naar beneden. Verschillende bandleden en hippe individuen lopen er dwars door elkaar, en een discussie over Metejoor ontwikkelt zich in de groep, die uiteindelijk uitmondt in het afspelen van Goud van Bazart. Nadat iedereen het nummer herkent, kunnen wij eindelijk onze vragen op het vrolijke duo afvuren.

De twee zijn deze maand samen op een korte tournee door Vlaanderen, en maken gelukkig ook halte in Leuven. Simon en Camilo Donoso bevinden zich op een interessante plek in de Nederlandstalige muziekscene: frisser en vernieuwender dan Bart Peeters, maar tegelijk dichter bij Bazart dan je op het eerste zicht zou horen. Ja, origineel, maar ook gewoonweg heel catchy. Simon meer gevorderd op zijn muzikale pad met al twee platen op zijn kast, Camilo met nog maar net zijn eerste album Music voor de jeugd uit. 

Het is dan ook vooral de muziek die de twee samenbrengt, al wijst de hartelijke sfeer tussen de twee tijdens ons gesprek op een andere belangrijke factor. 'We vinden elkaar vooral tof, en we opereren nu eenmaal binnen dezelfde wereld. We raken elkaar soms aan, en laten elkaar dan terug weer los', begint Simon te vertellen. 

'Simon heeft het goed gezegd', knikt Camilo. 'We zijn twee sympathieke kerels. Het is belangrijk dat we dat allebei van elkaar vinden.' 

'Ik vind Camilo gewoonweg een heel sympathieke knul', beaamt Simon. 'Het is het gemakkelijkste wanneer je diens muziek hoort, en denkt: "Ik wou dat ik dat ook zelf had geschreven." En bij Camilo denk ik ook nog eens: "Ik vind u gewoon een toffe mens." Dat maakt het leuk om het podium met elkaar te delen.'

Maken jullie kleinkunst?
Camilo: 'Ik zie mijn nummers als Nederlandstalige muziek voor de meerwaardezoeker. Een beetje elitair misschien, vooral in de teksten dan.' 

Simon: 'Gaat het niet vooral om uitgedaagd te worden? Toch?'

Camilo: (enthousiast) 'Ja!'

Simon: 'Het is natuurlijk moeilijk om dat over je eigen muziek te zeggen. Waar onze muziek elkaar raakt, is niet alleen in het feit dat die Nederlandstalig is. Vroeger was Nederlandstalige muziek een veel kleinere poule. Het is niet meer zo omdat je beiden in het Nederlands zingt, je dezelfde soort muziek maakt. Zie jij je muziek eigenlijk als kleinkunst?'

Camilo: 'Ja, maar ik geef er liever een ander woord aan. Iets wat wel het tekstuele van de kleinkunst leent, maar wel aan moderne muziek refereert.'

Simon: 'Ik zou het "kleinfolk" durven noemen. De muzikant staat op een podium met slechts een instrument. Al de rest is ondersteunend. Dat heeft folk ook wel een beetje in zich.'

Staan de teksten bij jullie centraal?
Camilo: 'Bij mij is dat zeker zo.'

Simon: (zucht) 'Ik vind dat heel moeilijk om te zeggen. Ik denk dat wij elkaar vinden in het feit dat er bij onze muziek al eens een hoek af is, en we allebei houden van Nederlandse teksten. Een kat hoeft niet altijd een kat genoemd te worden. Maar soms wel.' 

Camilo, WEBSTEK omschreef je als Kempenpop. Over je solomuziek zeg je dat het 'hartpop' is. Wat betekent dat juist?
Camilo: 'Dat begrip heb ik er eens opgeplakt, maar ik ben er nog steeds niet helemaal aan uit.'

Simon: (snel) 'Hart, met een t of een d?'

Met een t.
Simon: 'Dat is mooi.'

Camilo: 'De muziek die ik maak, is in de eerste plaats een gevoel. Wanneer ik schrijf, probeer ik eerlijk te zijn tegenover mezelf, en er een gevoel in te leggen. Dat levert melancholie op met een positieve rand, maar in een popjasje. Dat vind ik wel fijn. Ik hou van popmuziek.'

Simon, jij was actief bij het hiphopcollectief Roedel. Camilo, jij speelt nog steeds met WEBSTEK en Kwa Kwa. Kan je in een soloproject meer van jezelf kwijt?
Simon: 'Misschien dat ik even voor jou kan spreken, Camilo. Ik ga het gewoon doen. (lacht) Wat Roedel voor mij was, en WEBSTEK en Kwa Kwa voor jou, is dat die muziek anders, leuk en uitdagend is.'

'Tegelijkertijd heb je na een tijd het gevoel dat het niet helemaal je eigen verhaal meer is. Je schrijft dat verhaal immers met andere mensen: dan pas je je automatisch een beetje aan. Tot het moment dat je zegt: nu zet ik er mijn eigen naam onder. En dan maak je keuzes die je misschien niet kon, of durfde te maken.' 

Camilo: 'Simon kent mij. (lacht) In WEBSTEK zijn we met zes, dus komt er alleen al praktisch meer bij kijken. Onder je eigen naam optreden, zegt ook iets over de muziek die je onder die naam brengt. Daar sta je helemaal achter. Althans, dat hoop ik toch.' 

Is er een bepaald moment waarop je in de spiegel kijkt en denkt: nu ga ik solo?
Camilo: 'Goh, voor mij kwam het meer voort uit een drang om nog meer te doen met muziek, wat ik niet kwijt kon in de andere bands. In de situatie waar ik toen zat, had ik de tijd en ruimte om dat te proberen. Ik had de drang om mijn eigen ding te vertellen.'

Moet je wachten tot je ego groot genoeg is?
Camilo: 'Het is best eng om onder je eigen naam muziek uit te brengen. Het was niet dat ik me niet meer kon vinden in mijn andere projecten, maar eerder dat ik nog meer mijn eigen ding wou doen. Als je alleen bent, kan je beslissingen veel sneller maken. Maar hoe was dat voor jou?'

Simon: 'Voor mij vinden al die projecten naast elkaar plaats. En wanneer het ene stopt, heb je tijd om de dingen waar je anders geen plek voor had, verder te ontwikkelen.'

Nederlandstalige muziek herleeft, denk alleen maar aan Metejoor of Pommelien Thijs. Maakt dat het voor jullie makkelijker of moeilijker?
Camilo: (vastberaden) 'Moeilijker.'

Simon: 'Ik zit al tien jaar in het Nederlandstalige circuit. Toen ik begon met Nederlandstalige muziek te maken, zouden mensen ons opdelen in hetzelfde hoekje. Nu boomt Nederlandstalige muziek. Dat is goed en tof, maar je hebt een verzadigd muzikaal veld, en een nog steeds even klein land.'

'Het is supergoed dat meer artiesten Nederlandstalige muziek maken, maar het is niet omdat Pommelien Thijs het goed doet, dat festivals meer Nederlandstalige acts zullen boeken. Dat heeft daar niet veel mee te maken.'

Camilo, bij jouw muziek heb ik steeds het gevoel dat humor een grote rol speelt. Bij nummers getiteld zoals Lieve Mercedes, moet ik een beetje gniffelen. Is dat de bedoeling?
Camilo: 'Dat is goed. Het is zeker mijn bedoeling om het niet te zwaar te maken.'

Simon: 'Mag ik een vraag stellen? Mercedes is toch je zus?'

Camilo: 'Mercedes is voor mij eerder een beschermengel. Ik vind het fijn om mijn boodschap niet zo letterlijk mee te geven, en wat te verpakken, in iets wat jou bijvoorbeeld doet gniffelen. Maar wat jou humorvol lijkt te zijn, is dat voor mij niet per se.'

Simon: 'Ik denk dat jij de banaliteit van bepaalde zaken heel goed kan uitdrukken. Misschien heb je zelf niet door hoe jij de zaken zegt, maar als je "Ronaldinho" in je tekst zet, klinkt dat voor veel mensen best amusant. Mijn teksten zijn eerder zwaar: er is weinig om te lachen. Dat is jammer, ik zou dat liever wel zo hebben. Maar dat is blijkbaar hoe ik schrijf. Jouw muziek klinkt vaak luchtig en zwaar tegelijk. Dat is ook de kracht.'

Camilo: (bloost) 'Dankjewel.'

Simon: 'Da's heel graag gedaan.'

Jullie timmeren beiden al enkele jaren aan jullie muzikale weg. Waar reiken jullie ambities?
Simon: 'Ik ben al lang bezig, maar ben nu op een punt gekomen waarop ik denk: ik wil gewoon blijven muziek maken, en voor de rest zien we wel. Ambitie is heel tof en heeft mij heel lang gedreven, maar nu besef ik dat het ook een foute vorm van motivatie kan zijn. Ik wil muziek maken vooral tof vinden.'

'Je moet je steeds de vraag stellen: ambitie met welk doel? Er is altijd meer. Er zijn genoeg artiesten die in arena's spelen of verschillende keren de AB kunnen vullen. Voor mij is de ambitie: ik wil dit gewoon tof blijven vinden, mij omringen door leuke mensen, en leuke dingen doen.' 

Zoals vanavond?
Simon: 'Als ik dit kan blijven doen, is dát de ambitie. En wat komt, komt.'

Camilo: 'Ik sta nog aan het begin van mijn muzikaal verhaal. Wat ik momenteel aan het doen ben, is vooral blijven gaan. Geloven in mezelf en in de muziek die ik maak. Met mijn muziek wil ik voor een bepaalde groep mensen iets betekenen, zoals ik dat ook ervaar bij de muziek die ik luister. Die groep wil ik natuurlijk groter maken.'

'Al zal die ook nooit echt groot zijn. We maken Nederlandstalige muziek, hè. (lacht) Er komen snel andere zaken bij kijken dan het maken van muziek, terwijl het vooral leuk moet blijven.' 

Tot slot: welk nummer zit de laatste tijd in jullie hoofd?
Camilo: 'Ik luister momenteel Sueño Con Serpientes van de Cubaanse zanger Silvio Rodriguez.'

Simon: 'Ik zou graag luisteren naar Oude spijt, posters, Paraguay van Camilo. Het is helaas nog niet verschenen. Desnoods neem je het op in mijn studio, Camilo, maar geld mag geen probleem zijn om die parel uit te brengen.'

Camilo: 'Oh, merci.' (bloost)

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.