Op hun tweede plaat klinkt BLUAI heerlijk volwassen

Ach, de Moeilijke Tweede. Voor de ene groep is het een moeilijkere opgave dan voor de andere. In het geval van BLUAI moet de opdracht ongetwijfeld voor een gezonde dosis zenuwen in het repetitielokaal gezorgd hebben, want met het in 2024 uitgebrachte Save It For Later brachten de meiden een fenomenaal debuut uit om verder op te borduren.

Wie aan frontvrouw Catherine Smet vraagt hoe ze het toch doet om steeds weer zo'n overtuigende Engelse présence tentoon te stellen, krijgt waarschijnlijk een nuchter antwoord terug à la: 'Ik laat de creatieve vloeistoffen vloeien en ik zie wat er gebeurt.' Haar persoonlijke held Neil Young kanaliseren kan Cath dan ook als de beste, zonder dat het ooit cringe wordt.

Met deze nieuwe plaat, The Way You Talk Reminds Me Of Home, tappen de dames alvast uit hetzelfde pittoreske watervalletje als voorheen. Laat je dus vooral meebewegen op de zachte golven van melancholie naar wat ooit zo comfortabel aanvoelde. BLUAI opent de sluis voor wat nog komen zal. 

Doorzettingsvermogen

Volwassenheid wentelde zich nog nooit in zoveel herfstgebladerte. Daar is albumopener When I'm Old Enough een mooi voorbeeld van. 'Never celebrate getting older/That's not how you spend your time', schalt Smet kordaat, waarmee ze een aantal herkenbare gevoelens bondig samenvat tot een strenge leus.

Vlak daarna krijgen we met single Alive een eerste hoogtepunt, met een meezingbaar refrein en een krachtige instrumentatie die het nummer naar een hoger niveau tillen. Het zijn singles zoals deze die BLUAI op haar portfolio mag spelden.

Wat opvalt, is hoe de band ervoor koos om op de eerste helft van het album slechts één vooraf uitgebrachte single te plaatsen. Voor de radiohitjes is er met andere woorden wat meer grinta nodig. Wie het onbekende durft in te duiken wordt daar gelukkig rijkelijk voor beloond, niet enkel omdat drummer Mo Govaerts en bassist Caitlin Talbut het onderste uit de kan halen.

Greta's Couch, bijvoorbeeld, roept vergelijkingen op met gelauwerde bands als Wednesday en heeft een soort vroege Agnes Obel-vibe waar een liefhebber van gezellige folkpop meteen enthousiast van wordt. De stempartijtjes van Smet sleuren de luisteraar alle kanten op, maar bieden mede dankzij de weelderige muzikale ondersteuning tijdens het refrein een stabiele houvast. Net als bij The Long Run trouwens, waar diezelfde stem voor een epische crescendo zorgt.

Slangenbeet 

Eveneens groots in zijn schuwheid is het lo-fi Rosanne, dat Smet schreef voor haar pasgeboren nichtje. Doorwinterde fans zullen het nummer herkennen als een rustpunt in de liveshows, en merken dat de albumversie precies evenveel onschuld uitstraalt als wanneer de groep het live ten berde brengt.

Het moet gezegd dat BLUAI met deze plaat geen product aflevert waar je zomaar even een half uurtje pauze voor neemt. Een nummer als Killing Time smeekt bijna om beluisterd te worden in een Ardense chalet, met het haardvuur knetterend op de achtergrond en een zoetgeurende tas chocolademelk in de aanslag.

Zij die op zoek zijn om de winter door te rocken zullen niet aan hun trekken komen. Ook de crowd die hoopt dat er in de tanden van het lieflijke venijn van Sad Boy, Angry Boy een nog hardere slangenbeet schuilging, is eraan voor de moeite.

BLUAI nam de voorbije twee jaar duidelijk de teugels in handen en groeide op, maar accepteerde vooral het soms ondraaglijke gewicht van het bestaan.

Wie op zoek is naar een streepje muziek om deze kille najaarsmaanden mee door te komen, hoeft dus niet op zoek in de bossen van de Rocky Mountains of het grimmige stadsleven van Liverpool. De Harvest loopt evenmin weg. Nee hoor, de ideale herfstplaat vind je dit jaar gewoon op eigen bodem.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.