In stijl naar de aula: 'We zijn niet allemaal snobs'

Een outfit kiezen om naar de aula te gaan, kan af en toe moeilijkheden met zich meebrengen. Wat doe je dan? Grijpen naar je basics. Voor Ege, Ben en Samuel-Joe zijn dit kostuums. Terwijl vele studenten casual door het leven gaan, vind je hier en daar toch iemand die zich formeel kleedt.

Inspiratie

Wanneer we vragen naar mogelijke inspiratiebronnen, komen er niet meteen specifieke mode-iconen of namen naar voren. Wel een woord dat we allemaal kennen: papa. Samuel-Joe, student in het voorbereidingsprogramma voor de master in Publiek Management en Beleid, groeide op met een vader en oom die steevast in kostuum verschenen. 

Al denkt hij dat die invloeden eerder onbewust waren: 'Toen ik klein was betekende dat niet veel voor mij, het is maar een pak of een polo, maar nu ik erover nadenk, lijk ik echt op hen.' Ege, student European Studies, is meer overtuigd van zijn vaders invloed: 'Een jaar geleden ben ik hem beginnen vragen om mij zijn kleren te geven.' Daar hangt zijn kast nu vol mee.

Ben, student Kunstwetenschappen, haalt eerder inspiratie uit de Victoriaanse periode en de jaren ‘60, waarin Frank Sinatra en broeken met pleads volop schitterden. Ook Ege kan de 19e eeuw wel appreciëren: 'Liefst van al zou ik me als iemand uit die periode kleden.' Hij doet dat zelfs zo graag dat hij replica’s probeert te vinden, maar dat blijkt moeilijk te zijn.

Een andere inspiratiebron voor deze modekeuze vinden de studenten in hun eigen engagementen. Samuel-Joe werd in het zesde middelbaar jongerenadviseur in de Vlaamse Jeugdraad en hij organiseerde daarnaast de nationale welsprekendheidswedstrijd. 

Voor dergelijke evenementen was een formele kledingstijl af en toe vereist. Wat begon als een functionele keuze, is gedurende zijn studententijd uitgegroeid tot een persoonlijke passie. Zo leidde een gesprek met Ben Weyts tot een verschijning in pak en sindsdien is die passie om zich zo te kleden alleen maar verder gegroeid. Bij Ege was het een VN-conferentie die hem het startschot gaf om zich permanent formeel te kleden. 

Diversiteit

Aangezien deze drie jongemannen formeel naar de les komen, vroegen wij ons af wat zij dan vinden van mensen die dat net niet doen. Kort door de bocht: het kan hen niet zoveel schelen. Ben benadrukt enorm het belang van verschillen: ‘Hoe saai zou het zijn als iedereen in kostuum zou rondlopen?’ In zijn opleiding zitten er een aantal gothic girls en dat vindt hij fantastisch: 'Zolang je maar jezelf kunt zijn.'

Samuel-Joe staat hier iets gereserveerder tegenover, bijvoorbeeld als het gaat om joggings. 'Voor mij toont de manier waarop je je kleedt dat je de tijd en moeite hebt genomen voor de mensen die je gaat ontmoeten en dat is ook een teken van respect. Tegelijkertijd doe ik die moeite niet alleen voor de ander, maar ook voor mezelf.' Houd de joggings eerder voor thuis of om te sporten, klinkt zijn advies. 

Ege zou in zijn ideale wereld het aangenaam vinden om iedereen formeel gekleed te zien: 'Ik geloof dat het de enige juiste manier is voor mannen om zich te kleden, maar het is niet mijn positie om anderen te beoordelen.'

Natuurlijk houdt dat vreemden niet tegen om een idee over hen te schetsen. Vorig jaar had Ben nog bakkebaarden en een krulsnor. 'Dat moet je niet doen als je niet wilt nagekeken worden op straat', lacht hij. Sommigen kruisten hem en begonnen zelfs te lachen. Zo merk je dat de respons niet altijd even positief is. Daar moet je dus wel tegen kunnen als je je zo kleedt, getuigt hij. 

Samuel-Joe geeft een ander voorbeeld. Al wachtend op de trein, begroette hij een dame die naast hem zat, waarop zij antwoordde met: 'Het is niet omdat je een stropdas draagt dat je beter bent dan anderen.' Dit bestempelt opnieuw het stereotype dat heerst over  mensen met een formele kledingstijl: ze voelen zich beter dan de rest. Juist dit vooroordeel willen deze jongemannen graag doorprikken. 

Eigenheid

Voor deze drie studenten vormt formele kledij de basisinhoud van hun kleerkast. Het is hun manier om zich uit te drukken, al doet elk van hen dit met een eigen toegevoegde touch. Wij vroegen hen naar hun favoriete kledingstuk, hun persoonlijke cherry on top om de outfit helemaal af te maken. Zo draagt Ege de afstudeerring van zijn vader, terwijl je Ben standaard aan een gouden detail kunt herkennen. Samuel kiest dan weer voor de subtiliteit van een zilveren accent. 

Heb je ooit het gevoel gehad te weinig zakken te hebben en dan maar eens een kostuumvest getest? Volgens Ben is de kostuumvest de meest praktische én stijlvolle uitvinding ter wereld. Samuel-Joe daarentegen gaat voluit voor de diversiteit van dassen. Een mooie collectie van een veertigtal exemplaren vult zijn lades thuis. De etiquette rond het knopen van een das reikt veel verder dan je denkt, maar waarom zou je niet gewoon je eigen knoop bedenken? Dat is precies wat hij doet. 

Toegankelijkheid 

Een andere drempel die voor velen speelt, is het dure prijskaartje dat aan een formele kledingstijl bengelt. Maar ook daar vindt Ben dat het je niet mag tegenhouden: 'Je vindt al stukken voor een paar euro's bij winkels zoals Think Twice.' Andere tweedehands merkwinkels bieden af en toe ook verrassend aantrekkelijke deals aan. Volgens Samuel-Joe kom je met een vriendelijke houding en een glimlach al een heel eind richting een mooie prijsreductie.

Voor deze studenten draait het vooral om die boodschap: prijs is relatief of in de woorden van Ben: 'Je kan het zo duur maken als je wilt, we zijn daarom niet allemaal een snob of fils-a-papa.'

Perceptie

Een woord dat doorheen de interviews opvallend vaak terugkomt, is 'onbenaderbaar'. Op het eerste gezicht lijken deze studenten door hun formele stijl misschien afstandelijk voor anderen, maar zodra je hen aanspreekt, valt dat beeld meteen weg. Zoals Samuel-Joe het mooi verwoordt: 'Als je mij niet durft aan te spreken omwille van mijn kleding, dan ligt het probleem bij jou, want niet elk persoon in pak is gemeen of afstandelijk.'

Volgens hem is kleding geen drempel voor een gesprek: 'Wanneer dat wel zo blijkt, ligt de oorzaak vaak bij de projectie van de kijker. Een pak is geen synoniem voor afstandelijkheid: het is slechts een uiterlijk kenmerk waar men vaak ten onrechte een karakter aan koppelt.'

Wat voor sommigen een opvallende keuze lijkt, is voor Ege, Ben en Samuel-Joe gewoon een manier om zich goed te voelen in wat ze dragen. Hun kostuums maken deel uit van wie ze zijn, zonder dat ze daar bewust een statement mee willen maken. In een omgeving waar casual kledij de norm is, kiezen zij voor hun eigen stijl. Uiteindelijk komt het volgens hen daar dan ook op neer: dragen waar je je goed in voelt, zonder je te veel te laten beïnvloeden door de mening van anderen.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.