'In het middelbaar bedacht ik me: als ik later werk, wil ik daar lachen­de mensen kunnen zien' 

Prinsessendromen heeft ze nog niet doorprikt, hoopt Birgit Aertgeerts. In de felroze of turquoise jurk van Prinses Prikkelbaar, een zelfverzonnen typetje uit De Ideale Wereld, laat ze kinderen nogal beduusd achter met haar opmerkingen en antwoorden. In een koffiebar aan de Leuvense Vaart is snel duidelijk dat de echte Birgit een veel warmere verschijning is, maar minstens even grappig als op ons beeldscherm.

Aan het Brusselse RITCS specialiseerde ze zich in scenarioschrijven, geïnspireerd door haar droom om ooit voor het satirische actualiteitsprogramma te werken. Sinds kort heeft ze ook haar eigen rubriek in Man bijt Hond, waarin ze test hoe onvervangbaar bepaalde jobs zijn – van ballerina tot burgemeester. En ook de filmwereld liet ze niet volledig achter haar liggen: de kortfilm Upper, waarvoor ze mee het scenario schreef, mocht in 2025 een Ensor in ontvangst nemen.

Onze eerste vraag blijkt meteen een misvatting van Wikipedia te zijn, en een interview is daarvoor de perfecte gelegenheid tot een rechtzetting: ze heeft namelijk nooit gewerkt op de online redactie van De Ideale Wereld. 'Daar was inderdaad een vacature voor, maar op mijn sollicitatie kwamen ze er al snel achter dat ik totáál niet gekwalificeerd was voor die job.' (lacht) Een klik met het programma was er wel, en sindsdien is de bal blijven rollen.

Eens deel van de redactie duurde het niet lang vooraleer ze de sketches niet alleen schreef, maar ook zelf op het scherm te zien was. Sinds vorig seizoen is ze ook een van de sidekicks naast Ella Leyers, en als Prinses Prikkelbaar schopte ze het afgelopen zomer zelfs tot op het podium van Pukkelpop.

Dan vragen ze opeens om zelf een aflevering te presenteren, omdat Ella Leyers ziek is.   
Birgit Aergeerts: 'Ja, dat was ... raar. (twijfelt) Allez, op dat moment stond ik daar niet echt bij stil. "Iemand moet het doen, dus wil jij het doen?", klonk het. Pas daarna, als ik erover werd aange­sproken, besefte ik dat mensen daar echt belang aan hechten. Ik denk dat ze dat op de redactie opzettelijk hebben gedowngraded, omdat ik anders te veel stress zou hebben.'

Hoe ontstaan typetjes als Prinses Prikkelbaar en de rebelse Milou?     
'Dat wisselt. Meestal schrijven we gewoon een sketch die bij de actualiteit past, met de bedoeling die personages maar één keer te gebruiken. Als je dan merkt dat het typetje goed werkt, of dat die rol iemand echt goed ligt, komt er soms een tweede, derde, vierde keer. Soms denk je ook: "Oh, dit gaat echt twintig keer werken!", en blijft het toch maar bij één keer.' 

'De prinses heb ik bedacht omdat ik graag zo'n jurk wou aandoen. Ik probeerde dan subtiel te doen alsof die rol hilarisch was, terwijl ik eigenlijk gewoon dat kleedje wilde aandoen.'

Had je vroeger een prinsessendroom?   
'Niet echt, eigenlijk. De rol leek me gewoon keitof. Op een dag werd ik wakker en wilde ik graag een prinsessenkleed aandoen. '

Hoe voelde het om als prinses de burcht van Pukkelpop te betreden?   
'Dat was wel heel spannend, omdat ik niet wist of het publiek dat leuk zou vinden. Je hebt typetjes bij De Ideale Wereld die vaker terugkomen. Sociaal Incapabele Michiel, de zatte wijven, de drillrappers: die kent iedereen. De prinses was enkel in zapmomenten aan het begin van de show te zien, niet in langere sketches.'

'Onverwacht ging dat eigenlijk keigoed: ik dacht dat die tent voor een derde gevuld zou zijn, en ineens stond die helemaal vol. Het is goed dat ik dat niet heb gezien voor ik opging, want ik stond daar echt te trillen.'

Je denkt niet dat je prinsessendromen kapot hebt gemaakt?     
'Als er kindjes voor de opnames van Prinses Prikkelbaar kwamen, dacht ik soms: "Oei, wat moeten die ouders wel niet denken?" Maar toch kwamen hun kinderen elke keer terug. Ik verzekerde hen wel de hele tijd dat het allemaal niet echt is: "Jullie zijn superlief! Jullie doen dat keigoed! Ik meen dat allemaal niet, hé." Er zijn dus geen kinderen gekwetst geweest tijdens het maken van de sketches. Tot nu toe.' (lacht)

Hoe is het om dagelijks tegen de klok te werken om je items af te krijgen?     
'Dat is niet altijd makkelijk, maar dat helpt mij net. Ik ben helemaal geen uitsteller. Sommige collega's zijn blij dat alles op een dag af móét zijn, omdat ze anders niks zouden doen. Elke dag is een nieuwe dag: bij wijze van spreken weet ik niet meer wat ik de vorige dag gemaakt heb. Als het dan eens iets minder is, maakt dat ook niet veel uit: de dag erna is het beter.' 

Zijn er momenten dat de inspiratie opraakt?   
'Op zich wel, maar we zijn met genoeg op de redactie. Als het een dag bij iemand niet lukt, moet iemand anders het maar doen. Inspiratie kan ook nooit echt óp zijn. Soms heb je gewoon eenvoudigere ideeën. Op de dagen dat je minder inspiratie hebt, moet je ook leren tevreden te zijn met een minder goed concept. En dan hopen dat iemand anders wel een beter idee heeft.' (lacht)

Wat zijn de typische bouwstenen voor een perfecte sketch?   
'Goh, die zijn er eigenlijk niet, omdat iedereen heel verschillend werkt. Sommigen maken liever animaties, zoals Sociaal Incapabele Michiel, of dubs, zoals van De Verhulstjes of Temptation Island.'

Wat zou het prototype zijn van een Birgit-sketch?   
'Dat is moeilijk te zeggen. Meestal wel iets met sport. Bij dialogen kunnen mijn ouders wel direct zeggen: "Dat is van Birgit." Ik vind het zelf veel moeilijker om het te beschrijven. Ik maak ook vaak dingen waar ik zelf niet in meespeel. Daardoor kun je niet altijd direct zien dat ik het was, maar ik vind dat niet erg. Ik vind het juist leuk om achter de schermen te werken.' 

Hoe zie je de grens tussen scherpe humor en maatschappelijk gevoelige thema's?   
'Op de redactie is er altijd ruimte voor discussie: als iemand iets niet ziet zitten, of iemand voelt zich niet zo goed bij een sketch, kan daarover gepraat worden. Het is altijd iemands volste recht om "nee" te zeggen, om welke reden dan ook.'

'We proberen echt het maatschappelijke te vatten. We willen altijd dat het kritiek is op mensen die beslissen hoe iets gaat. Staat er iets in het nieuws over het onderwijs, dan geven wij kritiek op het beleid – niet op leerkrachten. Zij zijn dan juist blij dat ze eens kunnen lachen met hun situatie, omdat in een sketch alles zo overdreven is.'

Je koos voor scenarioschrijven aan het RITCS omdat je altijd al voor De Ideale Wereld wilde werken. Vanwaar kwam die droom?   
'Dat weet ik dus eigenlijk niet goed. In het middelbaar deed ik veel studentenjobs, onder meer als receptioniste van een dokterspraktijk. Die patiënten wouden altijd de dokter spreken – niet mij, en iedereen was daar altijd kwaad.' 

'De week erna stond ik als animator op een speelplein, en al die kindjes waren superblij om mij te zien: "Bibi! Bibi!" Toen bedacht ik me: als ik later werk, wil ik daar lachende mensen kunnen zien.'

'Ik had nooit gedacht dat ik door de toelatingsproef voor het RITCS zou zijn. Allez, ik dacht dat die school iets voor creatieve mensen was, en zo zag ik mezelf niet: ik heb twee linkerhanden. Maar, verhalen schrijven kon ik wel. Creatief zijn met mijn geest gaat me beter af.' (lacht) 

Had de prestatiedruk op het RITCS een grote impact op jouw studentenleven?   
'Ja, eigenlijk wel, maar dat was ook wel mijn eigen schuld. Allez, ik nam dat wel héél serieus. Eigenlijk moest je niet echt hard studeren voor die vakken, maar ik deed dat wel. Ik ging naar alle lessen, moest alles weten en altijd de beste punten halen. Maar het is niet door een twintig op twintig voor filmgeschiedenis te halen, dat je dan goede films kunt maken. Dat hadden andere mensen beter door dan ik.'

 'Het RITCS heeft wel nog nooit uitgenodigd om als alumnus te komen spreken. (lacht) Wat ik doe, sluit ook niet zo nauw aan bij waar ik eigenlijk voor klaargestoomd ben: scenario's van langspeelfilms of boeken schrijven. Veel mensen daar zien mijn job niet als een ambitie van hen, en zullen maar één toekomst de goede vinden.'

'Als dat het dan niet wordt, heb je inderdaad het gevoel dat je de beste moet zijn om dat te kunnen. Voor mij zijn er nu gewoon nog zoveel andere dingen om te kunnen en om te leren, die je daar óf elders kunt leren.'

Je bent toch een beetje in die wereld blijven hangen. Je hebt meegeschreven aan een kortfilm, Upper, die een Ensor won. Hoe verschilt dat van je werk bij De Ideale Wereld?   
'Wel hard. Dat was geen humor, en bij De Ideale Wereld schrijf ik enkel humor. Dat is dus helemaal anders. Het gaat ook veel trager: nu schrijf ik drie pagina's op een dag, en dat is het. Daar heb je twaalf pagina's in totaal, en daar doe je superlang over. Dat was ook samen met een regisseur. Dan moet je veel meer met elkaar afstemmen: wat wil hij maken en hoe kan ik daarin helpen?'

Was het een droom die altijd is blijven hangen, om ook nog zo'n projecten te doen?
'Goh, niet echt. Het is zeker niet zo dat ik niks anders meer wil doen, maar op dit moment is het gewoon zo druk dat ik daar niet echt tijd voor heb. Ik zou zeker ook nog langere producties willen maken, al hoeft dat niet per se een kortfilm te zijn. Maar voorlopig is het prima zoals het is.'

Je hebt nu ook je eigen rubriek bij Man bijt Hond. Vrees je zelf om ooit vervangen te worden door AI?   
'Er zijn collega's die ik soms al eens betrap, of waarvan ik denk: ze hebben iets aan ChatGPT gevraagd. Meestal is het gewoon niet goed en haalt het de sketch niet. Voorlopig heb ik dus geen schrik, al weet ik niet hoelang dat nog gaat duren.'

'Bepaalde stappen in het productieproces waar we veel tijd in stoppen, kunnen nu blijkbaar in één klik gedaan worden. We vragen ons dan af: willen we dat eigenlijk wel? De teneur lijkt nu dat iedereen nog veel waarde hecht aan het feit dat er mensen schuilgaan achter het maakproces.'

'Maar er zijn ook veel mensen die wél graag naar door AI-gegenereerde aardbeien- en bananen­filmpjes kijken op TikTok, en die doen het beter dan onze sketches. Als mensen dat leuker vinden dan onze satire, zijn we eigenlijk al vervangen.'

Je praat vaak over je voorliefde voor het voetbal. Tijdens het Europees Kampioenschap van 2024 zat je daarover in een podcast. Hoe was dat?  
'Bij De Ideale Wereld maakte ik al vaker sketches over voetbal. Mensen noemen dat soms "de belangrijkste bijzaak die er is", en ik vind het dan leuk om daar moppen over te maken en voetbal niet alleen maar serieus te benaderen. Ik mocht de hele tijd matchen kijken, dus dat was echt keitof.'

Heb je een pronostiek voor het WK?     
'Vorige keer had ik het dus juist, hé! Ik gokte op Spanje, en alle voetbalkenners zeiden overtuigd: "Dat zal wel niet." Ik was natuurlijk superfier dat ik het juist had. Ik heb het gevoel dat ik daar nog niet genoeg complimenten voor heb gekregen. Dus schrijf dat maar: in 2024 zei Birgit "Spanje."' 

'Maar ik leg de druk nu wel hoog voor mezelf. Waarschijnlijk gewoon niet Spanje. Ik moet er nog eens over nadenken.'

Wat is er nog nodig voor een stap dichter richting de ideale wereld?   
(denkt na) 'Ik denk dat iedereen gewoon, zoals K3 zegt, verdraagzaam moet zijn. Je moet gewoon luisteren naar elkaar, en niet altijd overal gedoe van maken. En niet zeuren! Of toch zo weinig mogelijk zeuren. Je mag roepen en tieren en boos zijn, maar niet te veel zeuren. Zeuren heeft geen zin.'

'Daar is ook een mooi liedje over van Annie M.G. Schmidt. Ik luister dat in de auto als ik aan het zeuren ben, en dan zeur ik niet meer. Maar waarschijnlijk heb ik het afgelopen uur juist héél veel gezeurd.' (lacht)

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.