RECENSIE OPTREDEN
Maria Iskariot probeert zichzelf te ontgroeien in Het Depot
De Vlaamse punkband Maria Iskariot stond afgelopen dinsdag na een lange tijd weer in Het Depot. Zes gigantische ogen keken neer op de kleuters van geest die, ondanks een moeilijk publiek, de zaal aan het stampen kregen.
Maria Iskariot is een Gentse punkband die voor het eerst in de kijker kwam tijdens de HUMO Rock Rally in 2024. De ruige teksten in het Vlaams en hun speelplezier op het podium trokken meteen de aandacht, en leverden een trofee op. Lang bleven ze niet stilzitten, er volgde snel een tournee waarmee ze een internationale cult following verkregen.
Die tournee heeft hen zeker goed gedaan. Maria Iskariot was afgelopen dinsdag in Het Depot een goed geoliede machine die genoeg enthousiasme had om het initieel slapend publiek wakker te maken. Dit was het duidelijkst in het lied Dat vind ik lekker, waar frontvrouw Helena Cazaerck zich in de massa verdrong om die mee te laten zingen.
Was de eerste crowdsurf een beetje triest, dan gooide Helena zich gewoon weer het publiek in. De bindteksten waren soms wat ongemakkelijk, maar professioneel zijn is toch overgewaardeerd.
Muzikaal staat de band nog steeds sterk. Bij punk loert vaak het gevaar dat de muziek zelf monotoon klinkt, maar met intrigerende overgangen en een goede dynamiek ontweek Maria Iskariot deze valkuil. De gitaren klonken onbeleefd maar toch geslepen.
Het enige pijnpunt was ook haar sterkste troef, namelijk Helena's stem. Ze schreeuwde over de knallende instrumenten als een trap tegen je knieën met een zijden schoen.
Wanneer de rust dan terugkeerde, bleek de stem toch wat monotoon te zijn, zoals in het lied Zes Bekers. Het is wellicht de reden dat geen enkele melodie die avond een oorwurm werd. Het publiek zong zeker mee, maar net zoals in de late uren van een cantus, bleef er weinig achteraf hangen.
Maria Iskariot presenteert zich vaak als de mispeuterende kinderen achteraan in de klas, maar dit optreden leek een teken te zijn dat de band meer wil zijn. Schermen ingebed in grote ogen vertoonden de vreemdste beelden; van een hond die een baby troost tot nieuwsfragmenten over 9/11.
Daarbovenop kwam een intense, lichtjes irritante lichtshow. Ze beeldden zo overstimulerende media af, waarvoor zij de kuur zouden zijn. Het vloekte een beetje met de oudere stijl, maar zolang het vreemd en niet al te serieus is, pasten de puzzelstukjes in elkaar.
De prille band liet zien dat ze zowel potentieel als ervaring hebben, maar hun volgende stap is nog niet heel overtuigend gezet. We zullen zien of het alleen maar een kwestie is van polijsten.
Gezien op dinsdag 3 maart 2026 in Het Depot.
Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.
