Van subcultuur tot studentenmode: is thriften nog alternatief?

Doorheen de dag druppelen mensen af naar het Hogenheuvelcollege op zoek naar een kledingstuk dat iemand anders niet meer nodig had. Het is dan ook daar dat het Green Office van de KU Leuven een heuse cloth swap organiseert. Tussen de rekken en stapels ingebrachte T-shirts, truien en broeken wordt duidelijk hoe vanzelfsprekend tweedehands is geworden. 

'Tweedehands voelt nog een beetje alternatief, omdat sommigen denken dat het is voor mensen met minder geld of mensen die buiten de norm willen vallen', zegt een studente die er komt om te swappen. 'Tegelijkertijd is het ook een hele hype geworden.' 

Het is al de tweede keer dat zo'n swap georganiseerd wordt. Studenten konden kleding gratis inleveren en later nieuwe stukken uitkiezen. Toch is het evenement een symptoom van iets groters: tweedehandskledij is niet langer het domein van punks, hippies of kringloopfanaten. 

Volwaardige pijler

Dat ziet ook Aurélie Van de Peer. Zij is modesocioloog en postdoctoraal onderzoeker aan de KU Leuven. 'Indien je je kleedt in tweedehandskledij, horen daar ideeën bij. Het is bijna een esthetiek op zichzelf.' Wat ooit een nichepraktijk was, is nu een volwaardige pijler in de mode. 

'Voor sommigen is het inderdaad de norm geworden. Ze hebben er een principe van gemaakt om eerst tweedehandskledij te kopen', bevestigt Catherine Powell-Warren, professor kunstwetenschappen aan de KU Leuven.

Toch hangt er bij sommigen nog een vooroordeel over tweedehandskledij. 'Ik denk dat er nog te veel kledingwinkels zijn die mensen trekken door mooie etalages', vindt een studente op de Clothing Swap. 'Sommige tweedehandswinkels zien er wat chaotisch en stoffig uit. Ze doen misschien ook wat minder hun best voor de etalage.' Maar tweedehandskledij is al langer niet meer exclusief alternatief.

Van noodzaak naar esthetiek 

Hoewel thriften – het kopen van tweedehands spullen – voor sommigen een recente trend lijkt, is het concept verrassend oud. Na de Tweede Wereldoorlog werd er al massaal op Italiaanse markten heel goedkope kledij verkocht, die achtergelaten werd door Amerikaanse soldaten. 

In de jaren zestig en zeventig veranderde dat: tweedehandswinkels werden een plek waar hippies, feministische collectieven en andere tegenbewegingen bewust voor kozen. Tweedehands werd een vorm van identiteit: zich afzetten tegen de mainstream. 

Vandaag thriften mensen om verschillende redenen. Voor velen is het meestal een economische overweging: tweedehandskleding is nog altijd vaak goedkoper, toch botst dat met het circulaire idee van thriften. 'Net omdat die tweedehandskledij zo goedkoop is, vormt het een soort uitnodiging om meer te gaan kopen. Het wordt natuurlijk minder duurzaam als je zoveel kledij koopt', aldus Van de Peer. 

In Vogue bestempelde mode-historica Anne Hollander de tweedehandsbeweging al in 1975 als dé trend van de 20ste eeuw. En toch: we associëren tweedehandskledij niet meer met rommelmarkten of subculturen van weleer, maar eerder met Gen Z. Dat is geen toeval. Onderzoek door het marktonderzoeksbureau Ipsos toont aan dat Gen Z de grootste koper en verkoper is van tweedehandskledij. Meer nog: 73 procent kocht het jaar ervoor minstens één tweedehands stuk. 

Graphic tee

Ook haute couture grijpt vaak terug naar het verleden. Toen Y2K-mode in 2020 opnieuw populair werd, volgden de runways massaal. Dit seizoen duikt zelfs het jurksilhouet uit de roaring twenties opnieuw op. 

Dat zou het idee kunnen opwekken dat tweedehandskledij zelfs tot op de meest invloedrijke en elitaire modemerken binnendringt. Toch wil Van de Peer dat nuanceren. 'Dit is de-kip-of-het-ei-verhaal: modemerken grijpen wel vaker terug naar het verleden. In het algemeen kan het wel zo zijn dat die esthetiek in opmars is, waardoor jongeren dus doelbewust op zoek gaan naar dat soort kledij in die berg.' 

Ook op TikTok is deze trend te zien. #GraphicTee was bijvoorbeeld in maart de tweede meest populaire hashtag, observeerde Vogue Business. Met een wekelijkse stijging van maar liefst 39 procent. De graphic tee werd pas populair in de jaren zestig, toen het dankzij Plastisol-inkt mogelijk werd om te bedrukken. 

Toekomst 

Ben je vaak bezig met tweedehandskledij, dan schrok je naar alle waarschijnlijkheid echter al wel van sommige prijzen. Dat komt deels doordat tweedehands en vintage vaak door elkaar worden gebruikt, hoewel ze elk naar een andere soort kledij verwijzen waar een ander prijskaartje bijhoort. 

Vintage kledij is minstens twintig jaar oud, alle stukken ouder worden als antiek bestempeld. Daar geldt de regel: hoe ouder, hoe duurder. Tweedehandskledij, daarentegen, bestaat uit recente stukken die opnieuw verkocht worden. 

Steeds meer collectieven zetten zich ook in op het verkopen van designerkledij. Ook merken die zich in eerste instantie op nieuwe kledij richten, zetten nu volop in op herverkoop. Zo richtte Essentiel Antwerp een apart label op voor de resale van haar eigen stukken. 'Dit heeft ervoor gezorgd dat tweedehandskledij een nieuwe betekenis heeft gekregen bij een wijder publiek', zegt Powell-Warren. 

Toch zijn er nog wel enkele obstakels. Het overgewicht van fast fashion op ons consumptiepatroon blijft groot, zeker als het gaat om tweedehandskledij met draagsporen. Kleding lijkt in de winkel dan wel perfect, toch is dat maar tijdelijk: na enkele wasbeurten wordt duidelijk dat er wat schort aan de kwaliteit. 

'Wanneer mensen bepaalde competenties meekrijgen, zoals wat naaiskills, dan kan je heel anders naar tweedehandskledij kijken en ga je meer potentieel erin zien. Dat is nu nog toekomstmuziek', besluit Van de Peer.

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.