het Deken

ik huil

het vernis van mijn muren vergeelt

de lamp knippert onregelmatig

hoe zacht de wind blaast

het strelen van de winter

de ijzige stilte

en hoe een deken

mijn rust opdoekt

de tranen uitlokt

waar ik eerst kon huppelen

daar viel ik voor het eerst

trok ik alles met me mee

de tweespalt in mijn ziel

die mij doet schreeuwen om jou

en mijn mond bedekt 

de twijfel

de onbestemde vraag

die alles scheeftrekt

hoe meer je mij vraagt

hoe minder ik weet

hoe meer ik rebel

Guillaume Beauprez-Anseeuw is verantwoordelijke Navraag en KU Leugen, en student Geschiedenis. 

Heb je vragen of opmerkingen bij dit artikel? Stuur ze ons.